نکن باور، نکن باور دروغ است                    تمامش واهی و پوچ و فریب است

 اسیرم، عاشقم، دیوانه گشتم

 برایت واله و آواره گشتم

 همه روزم شب و شب بی ستاره

 شده قلبم برایت پاره پاره

 نباشی من بمیرم در فراغت

 بدون تو ندارم خواب و راحت

 نمیری، زنده باشی من بمیرم

 اگر دردی تو داری من بگیرم

 همیشه کار من اشکست و زاری

 اگر روزی مرا از خود برانی

 نکن باور، نکن باور دروغ است                    تمامش واهی و پوچ و فریب است

آنقدر اشک مریز

آنقدر آه مکش

آنقدر شکوه مکن

لطف و رحمت ز بر دشمن خود

طلب شکوفه از باد خزان میماند

من از این دور جفا

با همه عمر کمم

خوب آموخته ام

که پس مهر و وفا

انتظار کرم از خلق خدا را نکشم